Op vakantie aan zee moest er toch nog even fanatiek worden gedaan. Ik had bewust mijn racefiets niet meegenomen. Mijn gewone fiets moest voldoende zijn. Even rust kon geen kwaad. Toch heb ik zo af en toe nog even lekker hardgelopen op het strand van Ameland en zelfs een keer gefietst. Op mijn 'barrel' zonder versnelling (maar met terugtraprem) ben ik zelfs het eiland rondgefietst. Zo(z)waar…. Zo(z)waar!
Het was zwaar…. heel zwaar… ellendig en soms zelfs spannend.

Spannend, omdat ik met enige regelmaat op de pedalen moest gaan staan om over die duinen heen te fietsen. Met moeite kwam ik boven. Ik heb zelfs gezigzagd om boven te komen! En nu komt het…. ik heb zelfs een keer moeten afstappen en ben lopend verder gegaan. 
Nog nooit van mijn leven heb ik tijdens het klimmen van een berg moeten afstappen. Heb in Frankrijk en Italie verschillende bergen beklomen en geen enkele berg kreeg mij eronder. Maar die duinen op Ameland…. Oefff… dat was toch even incasseren hoor. En dat tijdens mijn vakantie!

Vond zojuist een leuk filmpje op youtube van de Rabobank ploeg. Ze reden de Cauberg op met de postbode in het wiel. Gewoon leuk om te kijken!!!

Klik hier voor het filmpje.

'Ik neem aan dat jullie allemaal kennis hebben van wijn, want anders waren jullie hier niet'. De vrouw die ons begeleidde bij de wijnproeverij ging er al vanuit dat ik kennis had van wijn. Ik had die beste mevrouw nog niet uitgelegd dat ik dit uitje gekregen had op mijn verjaardag. Ik had een tegoedbon gekregen omdat ik vanwege mijn sport zelden alcohol drink. Dat ik deze tegoedbon (gekregen in 2009) voor augustus 2011 moest opmaken had ik d'r ook nog niet verteld.

'Ik wil graag weten hoeveel kennis jij hebt van wijn?'
Ja hoor hier gaan we, dacht ik. 'Ik ben een leek', bekende ik in alle eerlijkheid
Owwww…. en ik zie haar denken: wat doe jij hier dan in vredesnaam!!!!! Vanaf dat moment behoorde ik tot het interieur en bestond niet meer voor die beste mevrouw. Maar ik bleef mijn best doen. Ze deelde mee dat we vijf witte wijnen en daarna vijf rode wijnen kregen.

Ik walsde met de wijn, zodat er een draaikolkje in het glas kwam. Ik rook aan de wijn en stak mijn neus diep in het wijnglas, bekeek de kleur met alle aandacht. Tot slot proefde ik de wijn en kieperde daarna net als iedereen de wijn weer weg. Ik deed mijn stinkende best.
Vijf witte wijnen gehad – vijf rode wijnen te gaan. Ik was op de helft. Nog eventjes….

Ik kreeg de rode wijn ingeschonken. In hetzelfde glas als mijn witte wijn. Er stonden echter twee soorten glazen. Een glas voor de witte wijnen en een glas voor de rode wijnen. Dat is ook het enige wat ik van wijn drinken wist. Ik vroeg of dit zo hoorde, want ik was bij deze wijnproeverij om wat op te steken van wijn drinken. Misschien hoorde dit wel zo. Weet ik veel.
'Hoort de rode wijn niet in een ander glas?' Ik vroeg het best vriendelijk en normaal. Verwachtte ook een normale uitleg van haar. Maar ze zei niets… helemaal niets. Ze liep in een rechte lijn op mijn witte wijnglas met rode wijn af. Pakte het glas en kieperde zo de rode wijn in het rode wijnglas. Zo.
Nu begon het pas echt gezellig te worden!

Vervolgens pak ik ook nog een verkeerd stukje kaas! Terwijl ik oude kaas gewoon lekkerder vind dan geitenkaas. Het zal wel dacht ik. Probeerde daarna ook uit goed fatsoen de geitenkaas.
Tot slot vroeg ze nog aan ons: 'willen jullie nog wijn kopen? Kan alleen per twaalf flessen. Je moet snel beslissen'.
Oke, per twaalf flessen. Ze is gek! En nog druk uitoefen ook. Mijn reactie: '1……2…..3…. hebben we een keus kunnen maken? Nee.'

Gelukkig het zat er op. Een ervaring rijker en zeker leuk om een keer mee gemaakt te hebben. Het heeft mij in ieder geval weer een goed verhaal opgeleverd. Maar ik kan het iedereen afraden die geen verstand heeft van wijn om daar heen te gaan. Misschien dat de andere gastvrouwen wat vriendelijker waren geweest en hadden wij het met dit geval gewoon slecht getroffen.

Zelden ben ik blij met een medaille, troffee of een beker als ik op het podium moet komen. Ik vind die dingen onzin en totaal overbodig. Zodra ik van het podium afloop is het eerste wat ik doe medaille af of beker weg. Eenmaal thuis moet zo'n ding opgeborgen worden en dat neemt ook nog eens erg veel ruimte in beslag. Neemt niet weg dat ik blij ben met een podiumplaats! Begrijp me niet verkeerd. Het is leuk voor de buitenwacht zo'n medaille of beker, maar zelf heb je d'r eigenlijk helemaal niks aan.

Kortom medailles en bekers waren in mijn ogen totaal overbodig. Daar kwam afgelopen weekend ineens verandering in. Ik deed mee aan het NK voor bedrijven. Deze wedstrijd vond plaats op hetzelfde parcour als het NK van de dag ervoor. Het parcour kende ik op mijn duimpje. 
Bij het bedrijf PostNL werd ik derde in de categorie heren onder de 40. Scheen best bijzonder te zijn volgens mijn collega's uit het hele land.
Daarnaast werd ik eerste dame van alle deelnemende bedrijven. Naast twee glazen tegeltjes – die waarschijnlijk in een grote doos verdwijnen – kreeg ik ook een heel mooi beeldje. Inplaats van een beker kreeg ik een beeldje van het bekende uienmeisje Sjalotje. Het is een kunstwerk! Ik vind het een mooi beeldje en ben er stiekem wel erg blij mee.

Het plaatje met daarop '1e plaats NK dames voor bedrijven' is er afgeprutst. Kijk, hier heb je tenminste wat aan!

Het was een slijtage slag in Ootmarsum. Vanaf de start van de wedstrijd was het gelijk 13 hele ronde koersen! Geen moment van rust en elke keer was valsplat omhoog, wind op de kant, slingeren door de straten van Ootmarsum, bochtje hier, bochtje daar, weer wind, nog meer wind, Kuiperberg weer op.
Nadat ongeveer de helft van het peloton uit koers was gehaald reden er nog drie groepen in de rondte.  
Ik finishte in de derde groep. Heel tevreden ben ik hier niet over. Maar eerlijk is eerlijk, vandaag zat er gewoon niet meer in. Anders had ik wel in de eerste of tweede groep gezeten.

Vorige week reed ik de internationale driedaagse in Zeeland.

Laat ik als eerste met het goede nieuws beginnen. De tijdrit van 5km verliep heel voorspoedig. Het rondje had ik goed verkend en ik had voorafgaand aan de tijdrit op mijn fiets getraind. Toch had ik niet verwacht dat ik in een internationaal deelnemersveld bij de eerste 30 zou gaan rijden. Mijn ervaring van voorgaande jaren bij de tijdrit is dat ik moet hopen op een plek bij de eerste helft van het peloton. Bij de eerste 100 deelnemers dus. 
Na deze tijdrit was ik vooral verbaasd over mijn 30ste plek. Dat ik dit kon?! Terwijl mijn ploegleider het normaal scheen te vinden. Ik vond het alles behalve normaal dat ik zo dichtbij de top van het klassement stond. 

De tweede dag wilde ik meedoen in de wedstrijd. Heb gedurende de hele dag in de eerste groep gereden. Totdat er op 5km voor de finish een valpartij was. Dit gebeurde voor mij en de rensters lagen letterlijk in een grote hoop over de weg. Ik moest remmen. Pakte mijn fiets op en stapte over de rensters en fietsen heen. Ik wilde voor de grote meute finishen en het liefst niet met tijdachterstand op de eerste groep. Het laatste gebeurde toch. De finale was begonnen en zie dan maar weer eens bij de eerste groep te komen.
Ik zakte in het klassement vier plaatsen terug. Balen!

Op naar dag drie. Nu wilde ik alle frustratie van gisteren rechtzetten. Wilde weer meedoen. Gelijk aan het begin van de wedstrijd brak het peloton in verschillende groepen. In eerste instantie zat ik bij de eerste groep. Yes! Ik zat er eindelijk een keer bij. 
Dit was helaas van korte duur, ik was op. Weg klassement en weg wedstrijd! Grrrrr….. en ik kan alleen mijzelf wat verwijten. Misschien is dat nog wel het ergste van alles.

Het was even stil aan de overkant. Klopt helemaal. De afgelopen weken heb ik de Ster van de Zeeuwsche Eilanden gereden, het NK en ook nog een wedstrijdje voor de fun. Erg druk allemaal, maar wel ontzettend mooi om allemaal te rijden. En nu? Nu vooral ontzettend moe! De komende paar dagen staat er rust op het programma. Dus genoeg tijd om jullie allen bij te praten over de gereden wedstrijden en de dingen die ik heb meegemaakt.

Als een stel idioten liepen we afgelopen woensdag een rondje om een aantal bomen heen. We leken wel indianen die de regendans aan het doen waren. Met daarbij een ware opperhoofd die zo af en toe op een fluitje blies. De looprichting was linksom en dat kleine rondje legden we op verschillende manieren af; rennend, huppelend, springend en lopend. Ook de specifieke schaatssprongen werden niet vergeten. Wat ben ik hier toch aan het doen!!!! Het had verrekt veel weg van een regendans.

Dat was het niet, het was een droogtraining voor de marathonschaatsers in Overijssel. Iedere voorbijganger op de Holterberg moet hebben gedacht: die groep daar die spoort niet. Ik kon mij die desbetreffende training ineens heel goed verplaatsen in die ene voorbijganger. Gelukkig was ik niet de enige op de training. Maar geloof me - zodra je alleen bent en je die schaatspassen en sprongen moet doen, wil je liever niet gezien worden!

Hoe ik dat gevoel in mijn benen moet omschrijven is wat moeilijk. Mijn benen zijn niet vermoeid. Voelen niet zwaar. Het is geen spierpijn, maar wat is het dan wel? Ze voelen raar… heel raar en lastig. Ik noem het dan ook altijd maar dat ik 'lastige benen' heb. Ze doen niet meer wat ik zou willen.  
Mijn verzorger heeft het altijd over 'knopen' in mijn benen. Meerdere 'knopen' die er dan niet uit willen. Kortom ik had last van het fenomeen 'lastige benen met knopen erin.' Ja ja… bent u ook zo visueel ingesteld als ik?

Maar goed. Niks doen was geen optie. Uitfietsen was verstandig, maar hielp eigenlijk geen moer. Naar de sportmasseur was eigenlijk de enige oplossing. Ik had bij een sportmaatje geinformeerd. Hij zij het volgende: 'Hij masseert stevig en het is niet helemaal gevoelloos. Maar het helpt wel… Echt!' Vooral de laatste …. 'echt'…. was niet heel overtuigend en zorgde er eigenlijk voor dat ik er niets van geloofde. 

Maar zoals ik al zei: niets doen was ook geen mogelijkheid. 
Dus de volgende dag lag ik al bij de desbetreffende sportmasseur op de massage tafel – met mijn lastige benen vol met knopen. Mijn sportmaatje had niets gelogen over dat stevig masseren van de sportmasseur. Iedere keer zei ik tegen mezelf… morgen heb ik er baat bij. Nog even doorbijten zo'n zeer doet het ook alweer niet. Of toch wel…. nee toch niet. Au…! Nee, pijn is een gedachte. Als het niets helpt dan zal mijn sportmaatje het ook horen ook! 
Gelukkig had mijn maatje ook niets gelogen over dat het daadwerkelijk hielp. Het werkte zeker en ik ben inmiddels verlost van mijn lastige benen met die verrekte knopen! Dank aan mijn sportmasseur en dank aan mijn sportmaatje. 

De afgelopen twee was mijn agenda flink volgepland met wedstrijden. Weinig thuis en het ontbrak mij aan 'inspi' om een stukje te schrijven. Mijn creatieve brein liet me deze keer genadeloos in de steek. Daarnaast wilde ik ook nog trainen, maar dat lukte bijna niet eens meer. Het waren twee drukke weken, maar zeer de moeite waard. In de afgelopen twee weken heb ik weer een podiumplaats (Rijssen) behaald, veel bijgeleerd en we zijn als team echt een stuk gegroeid! 
Ik merk ook bij mezelf dat ik mijn doelen langzaamaan aan het bijstellen ben. Waar ik in het begin van het seizoen tevreden was met een top tien klassering voelt het nu een beetje als 'jammer, volgende kan het beter.' 
Ook kan ik tevreden terugkijken op een wedstrijd als we als team goed hebben gereden. Zo kwam ik zelf bij de wedstrijd in Roden op 3 minuten achterstand van het peloton binnen. Maar we hadden wel als team even de kopgroep ingerekend met daarin alle grote namen. Dat was echt super gaaf. Voor wie de beelden wil zien moet even op het fimpje klikken bij het onderstaande bericht over de Ronde van Ronostrand.

Aankomende week is het even wat rustiger met wedstrijden, maar er gaat natuurlijk getraind worden. Over twee weken is er een internationale meerdaagse wedstrijd – De Ster van de Zeeuwsche Eilanden. Met daarin een proloog van ongeveer 5km. Drie keer raden wat ik komende weken ga doen… Precies trainen achter de brommer op mijn tijdritfiets.